Een van de weinige Canarische eilanden die we nog niet goed kennen is Fuerteventura. We zijn er eens een dag geweest tijdens het maken van een cruise en toen hadden we al zoiets van: Leuk om een keer heen te gaan, dus dit wordt onze nieuwe winterbreak bestemming.

We verblijven in het mooie Secrets Bahia Real hotel. Ik verheug me er nu al op.

-6-02-2026 Eindhoven-Fuerteventura

Het zal weer eens niet waar zijn, een paar dagen voor ons vertrek word ik snipverkouden. Dus echt fit ben ik niet aan het begin van ons vakantie, maar het is vandaag toch nog maar een ‘reisdag’ zonder veel belevenissen.

We hebben de garage van P3 gereserveerd op Schiphol en ga daar maar eens een vrij plekje zoeken. Trek er maar een half uur extra reistijd voor uit. Uiteindelijk vinden we dan toch een gaatje.Het vliegtuig vertrekt een half uur te laat en zodra we zitten, krijg ik al meteen een gigantische hoestbui. De stewardes komt zelfs vragen of alles oke is. Ik mompel maar iets over de droge lucht en ben blij dat we nog een peperduur flesje water gekocht hebben. De vrouw in de rij voor ons, werpt me af en toe een vernietigende blik toe. 4,5 uur vliegen is best lang. Gelukkig houdt de kleine peuter naast me, mij wel bezig. Ton heeft het helemaal gehad met dat vliegen, zegt hij. Maar dat is snel vergeten als we weer losgelaten worden. Het vliegveld is al helemaal uitgestorven. Ik denk dat wij direct af moeten sluiten. Met een routebeschrijving lopen we naar de shuttle van de autoverhuur. Die staat gelukkig al klaar. Waarom Sunweb nou niet voor een autoverhuur op de airport heeft gekozen ipv van een onbekende 5km verderop, is me een vraagteken. Maar we krijgen een mooie Hyundai, een zo goed als nieuwe auto. Via gitzwarte wegen met amper verlichting,rijden we naar ons hotel.

Dat is echt superchique. De cava staat al voor ons klaar,salud!! We hebben een prachtige kamer met een groot overdekt balkon en 2 luxe stoelen. Het uitzicht wordt morgenochtend een verrassing. Eten doen we niet meer. We zijn behoorlijk doorleefd. Wat zullen we morgenvroeg honger hebben.

7-2-2026 Corralejo

Ik slaap als een prinses in het heerlijke hotelbed. Ons balkon ligt pal aan zee en het enige wat je hoort zijn de klotsende golven.

Het uitzicht is prachtig natuurlijk, op het eilandje Lobos en de eindeloze zee. In de verte zien we Lanzarote liggen.

Hier gaan we van genieten de komende week.Met de honger valt het reuze mee, maar we hebben natuurlijk wel zin. Ik kan wel zeggen dat het zeer uitgebreid is. Wij zijn op onze cruises wel wat gewend, maar dit doet er zeker niet voor onder. Daarna gaan we op ons balkon, puur genieten van het uitzicht.

En….mijn hoofd keihard stoten, toen ik dacht naar buiten te gaan en de schuifpui ramde, au au.Op gegeven moment begint het toch te kriebelen om meer te willen zien en we maken ons klaar voor een wandeling in de omgeving. We kunnen langs de zee een stukje goed lopen over vlonders, daarna moeten we door het rulle zand baggeren en dat valt niet mee. We kiezen ervoor op straat te gaan lopen, maar dat dat nou gezellig loopt, kan ik niet beamen.

En het hotel ligt ook best een eindje van het centrum. Het centrum is niet bepaald pittoresk te noemen. Gewoon een doorsnee stadje, met veel terrasjes aan de zeekant en een aardige winkelstraat aan de andere kant. Ton koopt zijn derde(!!!!) tasje voor zijn nieuwe drone. Wij nemen ook nog een terras pauze uiteraard. De terugweg gaat iets omlaag en dat is opmerkelijk sneller. Onderweg kopen we nog een broodje voor de lunch, die we op ons balkon opeten.De stappen voor vandaag zijn alweer dubbel en dwars gemaakt.

Vanmiddag gaan we naar de Spa, we hebben 2 uur per dag inclusief. Het is heerlijk ontspannend. Het water zou 32 graden moeten zijn, maar Ton voelt meteen dat hij geflest is, dit is geen 32 zegt hij. Later blijkt dat het 30,2 is, scheelt toch weer 1,8 graad. Enfin hij zet toch door en met 2 plastic badmutsen op onze koppen(verplicht) genieten we van het bubbelen, zwemmen en massagestralen.

Voor de avond , hebben we toch maar besloten 3 vouchers te kopen voor het diner in het hotel. We zien het niet zitten om weer dat takke-eind te lopen. Het is wel aardig aan prijs, maar we hopen maar dat het dat waard is.

Zo, weer terug van het italiaanse diner. Het was heerlijk. Vooraf een keuze uit vele tapas-achtige kleine gerechtjes. Hoofdgerecht een keuze uit vele vlees en visgerechten en diverse italiaanse pastas en risotto dan een onweerstaanbaar lekker toetjesbuffet. Het was weer een typische vakantie geniet dag.

8-2-2026 Los Molinos en Betancuria

Als je ’ s nachts het geluid van de golven hoort, denk je dat het noodweer is, een enorme herrie. Maar het blijkt heel normaal te zijn. Ik zit om 8 uur weer lekker op het balkon,niets aan de hand en ik heb ook al honger, maar het wachten is op Ton.

Een uur later, kunnen we eindelijk gaan ontbijten.Om half 11 kunnen we dan aan onze eerste autotocht beginnen. Het landschap is erg kaal, vulkanisch. Soms hebben die vulkanen prachtige koperachtige kleuren. Schijnbaar heeft het wat meer geregend de afgelopen tijd, zodat we groene vlakken zien, gele vlakken en zelfs paarse. Allemaal plantjes of bloemetjes die de hellingen bedekken. Heel apart landschap, amper een boom te bekennen. Hier en daar wat palmbomen.

Onze eerste bestemming: Los molinos, is niet meer dan een paar huizen met restaurant, waar de tijd stil is blijven staan. Het gaat in dit geval ook om de ligging, schitterend.

Het gehuchtje ligt ineengeklemd tussen de steile rotswanden. En de hoge golven kletteren kapot op het stenenstrand. We klimmen iets omhoog en Ton maakt zijn eerste drone opnames die heel mooi zijn.Na een half uur, rijden we richting Betancuria, een schitterende route met onderweg diverse stops op mooie miradores.

Dan komen we aan in Betancuria, het is er best druk, we moeten even zoeken naar een parkeerplaats. Dit is de voormalige hoofdstad van Fuerteventura en tevens het mooiste dorp. Het ligt prachtig in een groen dal en is inderdaad een mooi traditioneel dorpje, maar ik heb wel mooiere gezien.

De restaurants zitten mudvol in ieder geval. Wij willen iets kleins eten, maar dat is onmogelijk hier. Broodjes of tosti’s staan niet op de kaart, wel volop volledige diners. Dan blijft het voor ons bij een sapje. Na het riante ontbijt, kan ik nog geen hoofdgerecht wegwerken al zou ik willen. Dat betekent wel dat we tot minimaal half 7 onze honger zullen moeten onderdrukken.

Om 19 uur kunnen we dan eindelijk naar het Aziatisch buffet. De voorgerechtjes vallen mij een beetje tegen. De hoofdgerechten zijn superlekker, maar op een of andere manier zit ik heel snel vol vandaag. Dus eigenlijk eten we maar zeer beperkt. Zelfs Ton stelt zich bescheiden op. En het is toch koud in de eetzaal. De airco staat op max. We moeten in de kamer echt weer bijkomen met dikke vesten aan.

9-2-2026 de duinen van Coralejo en Caleta de Fuste

Alweer een zonovergoten, beetje winderige dag. Wind hoort een beetje bij Fuerteventura, wat “sterke wind” betekent. Dat zegt genoeg!!We beginnen de dag met een wandeling naar de beroemde duinen. Ze liggen op loopafstand van het hotel en het is een beschermd natuurgebied.

De duinen veranderen door de aanvoer van saharazand en de wind continue van vorm en worden ook wel wandelende duinen genoemd. We zijn er al een keer een half uur geweest met een excursie tijdens een cruise, maar nu dus weer een zanderig bezoekje.

De wandeling is leuk, maar ook zwaar door het rulle zand. We moeten trouwens weer terug om de echt hoge duinen nog te zien, daar had ik geen puf meer voor. We zien nog wel een parmantige witte ibis door het zand struinen en helemaal niet bang, ik kan hem zo op de foto zetten, grappig.

Iemand heeft in dit gebied half ronde muurtjes gemaakt van de zwarte lavastenen en daar liggen mensen in te zonnen, of liever gezegd in te bakken. Het contrast is wel mooi tussen de azuurblauwe zee, de zwarte lavastenen en het witte zand.

In de middag rijden we naar Caleta de Fuste, even kijken waar mijn zus en zwager straks een maand verblijven. Het laatste stuk van de weg is erg druk en het landschap, kaal en saai. Dat is trouwens op veel stukken. Het is echt geen vruchtbaar eiland. Je zoekt zelf de mooiste plekjes op natuurlijk. Caleta de Fuste dus, een levendig toeristendorp. Een mooie lange boulevard,dus als je van wandelen houdt, kun je hier wel kilometers maken.

Mooie grote brede stranden.Het valt ons ook op dat het hier wel een paar graden warmer lijkt als in Corralejo. We moeten echt de schaduw in. Er schijnt nog een grote shoppingmall te zijn, maar we zijn al afgepeigerd van een paar kilometer over die boulevard sjouwen.

Op een plek, zien we van die schattige grondeekhoorntjes. Wij vinden ze schattig, maar het schijnt hier langzamerhand een plaag te worden. Je hoeft je hier niet te vervelen, maar als je historie zoekt en een pittoresk dorpje, dan is dat ver te zoeken op het hele eiland, behalve misschien Betancuria. En Caleta heeft een oude kasteeltoren, dat was ik bijna vergeten. Een verdedigingswerk om piratenaanvallen tegen te gaan.

Ik zak tijdens het lopen wel regelmatig wat door mijn knie, met pijnscheuten erbij. Op gegeven moment wordt lopen vervelend en toevallig staan we voor een apotheek. Dus we gaan naar binnen en kopen een bandje voor net onder mijn knie, precies waar de pijn zit. Het lijkt te helpen. Even afwachten hoe het gaat lopen (of niet meer lopen)

We eten hier een klein hapje, want honger hebben we weer niet, maar ja, je moet toch iets. Het smaakt niet eens echt lekker. Dan zoeken we de auto op, en gelukkig heb ik een lokatiecode naar Ton geappt anders hadden we nog een fikse zoektocht gehad, want we lopen de verkeerde kant op.

We rijden langs het duinen gebied terug en zien dat wij vanochtend nog maar een fractie gezien hebben. We moeten nog een keer terug, wat is dat nog groot en mooi.Het is inderdaad frisser in Corralejo als we uitstappen, toch een andere windhoek.Straks nog even naar de Spa relaxen en de dag is weer om voor je het weet.

10-02-2026 de Noordkust

Ik ben heel blij dat ik vandaag met een hongergevoel wakker wordt, want na die halfgare hamburger van gisteren, had ik wel een beetje schrik. Ik weet het, ik had zelf ja gezegd, toen de man vroeg of ik hem medium gebakken wilde, maar realiseerde me toen niet dat medium, half rauw is. Dus dat doen we maar niet meer.

Vandaag blijven we redelijk in de buurt. We zitten al in het noorden, maar rijden nog iets noordelijker en dan via de westkust omlaag. Een verrassing wat er allemaal op ons pad komt. Inderdaad een verrassing, het begint al als we boven Corralejo linksaf de kustweg op draaien. Die blijk niet verhard te zijn en erg hobbelig. Dat mag dus eigenlijk niet met de huurwagen, maar iedereen sjeest gewoon door.

Wij twijfelen en besluiten dan de 3 km te rijden tot onze eerste stop. Dat zijn 3 hele lange kilometers waarbij Ton stenen en kuilen moet ontwijken, maar we komen er: Popcorn Beach. Op het zand liggen dus kleine witte steentjes die sprekend op popcorn lijken. Verder is er helemaal niets hier, alleen een mooie omgeving.

Maar de oorspronkelijke route om langs de kust verder te rijden, gaat niet door. We zijn flexibel en veranderen de route. Eerst hobbelen we terug naar Corralejo. Daarna zet ik de navigatie op Faro de Toston, de vuurtoren en tevens een prachtige omgeving. Alleen waren wij eigenwijs en hebben wij onze vesten in het hotel gelaten en voor het eerst in de week, is er bewolking en het waait flink, dus dat nodigt niet uit voor een wandeling.

Een eindje verder zie ik zo mogelijk nog veel spectaculairdere golven. Daar wil ik heen!! Het blijkt Playa Chica te zijn. En eindelijk is daar ook een toilet. En een eenvoudig strandtentje, maar ze hebben wel een heerlijk broodje tonijn. Eindelijk ons kleine gerechtje waar we tussen de middag behoefte aan hebben, niet meer en niet minder.Het is hier ook weer een aangename temperatuur.Daarbij is het hier ook nog eens geweldig mooi, maar wel een enorm contrast.

In de verte woeste hoge golven en het strand is dan een baaitje met rustig azuurblauw zeewater en spierwit zand.

Schitterend. In El Cotillo hebben we geen zin meer. We zijn er al een keer geweest en het was volgens ons wel een leuk plaatsje, maar dat bewaren we dan voor donderdag.Vanavond staat er Indiaas op het menu. Ik heb een restaurant uitgezocht met goede beoordelingen en we hebben er zin in.

We komen in een nieuw gebied terecht. De auto parkeren is supermakkelijk hier. Het eten smaakt ook echt lekker, alleen het is veel te veel. Er blijft noodgedwongen het een en ander staan. We maken nog een wandelingetje en zijn verrast door de nieuwe ontdekking, vol winkels, restaurants. Morgen weer terug denk ik.

11-02-2026 de Zuidkust

Als er een nadeel is aan dit hotel, is het de ligging van ons balkon: het schitterendste uitzicht, maar er komt nog geen zonnestraaltje op. Normaal vinden wij dat heerlijk, maar nu pakken we ’s avonds regelmatig de winterjas uit de kast en dat is zeer aangenaam terwijl de thermometer 19 graden aangeeft, dus helemaal niet zo koud. We hebben gewoon een koud balkon. Als we weg gaan, zijn we ook altijd verrast door de warmte buiten.

Vandaag overigens een schitterende dag weer. Nu is het heerlijk op het balkon en we ontbijten zelfs buiten. Het hele eieren eten is dat de wind is gaan liggen.We gaan vandaag naar de zuidkust, nou die ligt niet echt vlakbij de deur. Het is 1,5 uur rijden. We rijden door het binnenland, want dat maakt qua tijd niets uit en het is een mooiere weg.

De benzinemeter gaat aardig richting reserve en de tanken liggen niet voor het oprapen, dus ik ben heel blij als we een tank tegenkomen. Spotgoedkoop die benzine. Voor 26 euro hebben we 3 dagen rondgereden. En ik haal weer opgelucht adem.

Het tweede stuk van de route is adembenemend mooi. Als we eindelijk aankomen bij Playa de Sotavento hebben we al een adembenemend uitzicht van bovenaf.

De weg naar beneden is weer onverhard en ik durf het niet aan. We wandelen een stuk naar beneden. Met mijn knie gaat het vandaag gelukkig heel wat beter. We maken mooie opnames met de drone. De omgeving lijkt wel een woestijn hier, erg apart.

Dan rijden we naar het eerste beste restaurant dat google ons aangeeft bij Costa Calma. Ook hier gaat de weg weer over in een zandpad, maar Ton trekt zich er weinig van aan nu. Hij heeft honger en dorst. We komen bij een soortgelijke strandtent als gisteren alleen zit het hier mudvol, maar een tafeltje voor twee lukt nog net.

Gelukkig hebben ze ook hier broodjes op het menu. Dat gaat er wel in.

Daarna rijden we de lange weg terug. De terugweg, tenminste het eerste stuk is zo mogelijk nog mooier als op de heenweg.

De weg is hier ook navenant leeg, dus we gaan als een speer. Om half 5 parkeren we weer voor het hotel. De temperatuur is 25 graden.Vanavond maken we onze laatste voucher op. Het thema is: Internationaal. De voorgerechtjes en nagerechtjes zijn super. De hoofdgerechten vinden wij benedenmaats voor het geld dat we betalen. We hadden weer een heerlijke dag.

12-02-2026 Barranco de los Molinos en Cotillo

Wat? Bewolking en harde wind als we de gordijnen openen. Hopelijk komt het nog goed op onze laatste dag, volgens Ton wel. Eerst maar een douchen, aankleden en ontbijten op het gemakje. We vertrekken maar iets later vandaag. We rijden weer gedeeltelijk dezelfde weg als bijna de hele week al. Nu moet ik zeggen dat het wel een prachtige route is.

Na 45 minuten parkeren we de auto bij de Barranco.We lopen naar beneden en stuiten al snel op een bord: verboden voor wandelaars na 15 februari vanwege het broeden van een bepaalde roofvogel. Gelukkig zijn we nog net op tijd, het is de 12e vandaag. Ik hoop dat die roofvogel dat ook weet.

Het is best mooi daar beneden, maar bloedheet. Jaja, het is weer strakblauw en 24 graden. We horen op gegeven moment een vogel roepen en boven de rots komt het kleine kopje uit van een mooie gekleurde gans of eend.

Ik kom uitgeput en uitgedroogd, vooral dat laatste, weer bij de auto aan. Daarna heb ik nog een mooi strand uitgezocht, maar dat loopt in de soep. Google is de weg kwijt en laat ons rondjes draaien, daarna komen we weer op een zandpad, 9 km lang maar liefst. Dat feest gaat niet door. Ik kies een willekeurig ander strand bij Cotillo, waar we toch naar toe willen.

Dat ziet er vanaf de verte erg spectaculair uit, maar we gaan eerst Cotillo verkennen en wat eten en drinken. Cotillo herkennen we nog van de cruise, leuk knus vissersplaatsje.

We eten er een pizza in een piepkleine pizzeria, met hele leuke bediening. De pizza smaakt erg goed. Daarna willen we nog naar het spectaculaire strand, maar de weg is echt vreselijk en je zult maar een lekke band rijden op je laatste dag. Dat is het niet waard.

Bij het hotel is zoals gewoonlijk weer eens geen parkeerplaats en we moeten een eind verder parkeren, fijn morgen met die koffers. ’s Avonds rijden we nog maar een rondje en zowaar….een parkeerplaats, redelijk voor de deur. Weer een stressfactor geelimineerd. Het was een heerlijke vakantie. Op naar de winter in Nederland morgen