2024 Oostenrijk

juni 2024

Na een 7 uur durende vlucht afgelopen december, zijn we het 100% overeens dat de volgende vakantie met de auto zal zijn. Vorig jaar is Zwitserland enorm goed bevallen, we hopen dat Oostenrijk ons dit jaar ook veel moois gaat brengen.

1 overnachting in het pittoreske dorpje: Lauf an der Pegnitz.

1 week in het stadje Schladming bij Dachstein

1 week in het plaatsje Tarrenz

14 juni 2024 Eindhoven- Lauf an der Pegnitz

Het is een heerlijk weertje om te rijden. Dreigende grijze luchten, maar nog droog.

Helaas staan we voor we Nederland uit zijn, al in een gigantische file. 

Dankzij Google ook nog, die adviseerde deze route omdat het korter zou zijn. Er komt geen eind aan de dikke rode streep op ons navigatiesysteem en de extra rijtijd wordt ook steeds meer. Als het einde van de rode streep eindelijk in zicht komt na 45 minuten komen we in een wegversmalling met veel politie. Het blijkt een grootscheepse controle te zijn. Met dank aan de Duitse politie vervolgen we onze route.

Ook de rest van de weg is druk, veel vrachtwagens, veel kleine files. Na een rit van 8 uur en twee plas/eet/benenstrek-stops, komen we dan eindelijk aan bij ons overnachtingshotel in Lauf an der Pegnitz.

Een typisch Duits hotel, ouderwets ingericht en brandschoon, heerlijk toch? Vooral dat laatste natuurlijk.

We eten ook meteen in Hotel zur Post en het restaurant krijgt meteen 5 sterren van ons. Lang geleden dat we zo smaakvol en vers gegeten hebben voor zeer schappelijke prijzen.

Ook hele lieve mensen in de bediening. De eigenaar komt zelfs even aan ons tafeltje zitten om te vragen waar we heen gaan. En dat terwijl er ook een volle buslading binnenkomt die ook allemaal willen eten en drinken. Dus werk genoeg.

Na het eten lopen we nog even door het dorpje, echt heel Duits en schilderachtig.

Ook de Pegnitz willen we nu even aanschouwen, een riviertje met een vreemde naam, maar dat blijkt niet een grote bezienswaardigheid te zijn.

Het weer is grijs, droog, windvrij en een zalige temperatuur. Het perfecte Ton en Ine weer. We missen alleen de zon voor de foto’s.

Om 21 uur liggen we (ik dus met een half oog) tv te kijken, de EK begint vandaag. 

15 juni Lauf an der Pegnitz- Schladming

Na een niet geweldige nachtrust, worden we wakker met stromende regen. Hè ja, daar hebben we nog niet genoeg van gehad in Nederland. Niet relaxed om onze route te vervolgen, we hebben nog een kleine 5 uur voor de boeg. Eerst maar eens douchen en ontbijten.

Het ontbijt is uit de kunst, alles huisgemaakt, geen buffet, aan tafel bediend door de vriendelijke meisjes.

Daarna de bagage naar de auto, tanken en om 10 uur rijden we weer op de 3 richting Passau.

Het is een stuk rustiger en we gaan lekker. Ondertussen stopt ook de regen, de grijze wolken maken plaatsje voor lieflijke witte, de zon breekt door en de temperatuur stijgt van 18 naar 24 graden. Het is niet bepaald zoals bij de grensovergang in Tirol, dat je meteen in een berglandschap zit als je de grens passeert, daar moeten we nog even op wachten. Maar geduld wordt beloond en daar zijn ze dan: de machtige Alpen met hier en daar nog wat plukken sneeuw. Rijden wordt nu genieten, behalve in de vele tunnels dan.

Als we nog 1 uur voor de boeg hebben, neem ik contact op met de eigenaar van ons onderkomen voor de komende week om te melden dat we er bijna zijn.

Het huis is nieuw en erg mooi, het appartement klein, maar wel modern ingericht. Boven s  een groot terras en ook nog een tuin waar we gebruik van mogen maken.

Een Duits echtpaar begint ons gelijk “goede” adviezen te geven. We moeten beslist naar dit restaurant en deze wandeling maken. Als ik de deur niet meteen open krijg, hoor ik hem al roepen: de blauwe sleutel!! 

Goed bedoeld, maar ook benauwend. Gelukkig vertrekken ze morgen.

We lopen naar de Spar, we moeten wel, want morgen is hier alles gesloten. Schladming oogt in ieder geval heel erg gezellig.

Een groot nadeel is dat de tv in de slaapkamer hangt. Als Ton eindeloze voetbalwedstrijden wil kijken, wordt mij het slapen onmogelijk gemaakt.

De tv heeft Netflix, heel fijn, maar dan moeten we op bed tv kijken, vind ik niet geweldig. 

Het koken is een uitdaging. Ik maak spaghetti. Er zijn maar 2 pitjes, gelukkig is dat voor spaghetti geen probleem. Maar ook de aanrecht is ienie mini, groente snijden en alles uitstallen is al behelpen.

Uiteindelijk staat er toch een lekkere pan eten op tafel. 

Na het eten gaan we boven op het terras zitten en bemerken we dat het flink afgekoeld is en regent. Ach we hoeven vanavond toch nergens meer heen.

16-06-2024 Talbachklamm

We slapen heerlijk vannacht. De buren zijn vertrokken als we opstaan.

Er is weinig uitzicht, laaghangende bewolking, maar rond 9 uur komt de zon ook af en toe door. 

Hier naast het huis stroomt de Talbach. Die is nu erg woest vanwege de enorme regen die de afgelopen tijd gevallen is. De wandeling heet: Wilde Wasser. Daarom lijkt ons dit een ideale eerste wandeling. Ik kan enorm genieten van woeste riviertjes. 

Onder het klokgelui van de plaatselijke kerk, lopen we het pad op. Het oorverdovende lawaai van het kolkende water komt ons ook al tegemoet. 

Het blijft verbazingwekkend waar heel die watermassa vandaan komt en dat het maar blijft stromen en stromen.  Het is een mooie wandeling al had ik onderweg meer uitkijkpunten en vergezichten verwacht. Die zijn er ten eerste al niet vanwege de dichte bebossing aan beide kanten van de rivier en ten tweede vanwege de bewolking. Gelukkig houden we het droog. 

Over biodiversiteit gesproken: daar hoeven ze zich hier nog geen zorgen over te maken. We raken de tel bijna kwijt als we al de verschillende bloemetjes  op een kleine rotswand proberen te tellen.

We komen uit in een klein gehuchtje met een groot restaurant. Een cappuccino gaat er wel in en de apfelstrudel kunnen we ook niet weerstaan. Als we de rekening krijgen, denken we dat we weer in Zwitserland zijn. Wat een woekerprijzen. En ze hebben het alleenrecht hier, dus iedereen accepteert het, want ze hebben bijna allemaal honger of dorst na een van de vele wandelingen die je hier kunt maken.

De terugweg daalt geleidelijk af naar Schladming en we gaan een stuk sneller. 

We gaan even op het terras boven zitten en daarna nog een klein boodschapje met de auto naar de Spar express bij een benzinetank. De winkels zijn hier steevast allemaal gesloten op zondag, vandaar de tankshop. Ik ben boter vergeten en die kun je echt niet missen.

Om 3 uur begint de eerste wedstrijd van het Nederlands elftal en dan wil Ton zeker achter de buis zitten.

Het blijkt geen toffe wedstrijd en ik hoor regelmatig gemopper vanwege weer een gemiste kans. Gelukkig winnen ze wel.

Na het eten wandelen we nog door het stadje. Gezellig stadje met een hoop cafe’s, restaurants, winkeltjes. Ik ga nog eens terug als ze open zijn.

17-06-2024 Spiegelsee, Reiteralm

We slapen met het raam open en worden wakker van een kerkklokken-concert om 7 uur. Niet gewoon 7 x slaan, nee een hele toestand eraan vooraf. Tja de kerk is 100 meter verder. Ton doet het raam dicht en slaapt verder. Ik ben helemaal wakker en besluit naar de Billa te gaan. Met Google Maps naast me rijd ik via kleine steegjes, sommige stukken zelfs onverhard (is dit wel echt de route, ja het klopt) naar de Billa. Even lekker inslaan voor de komende 2 dagen.

Wat gaan we vandaag doen? Het gaat ergens in de middag regenen maar nu is het prachtig weer. Ik sla mijn lijst met opties na en we besluiten naar de spiegelsee te wandelen vanaf de Reiteralm. Lekker dichtbij is de gondel en bij de Reiteralm stappen we uit voor de wandeling, appel eitje. Maar bij de gondel aangekomen, ziet het er verlaten en donker uit. Volgens Google was hij open. We nemen een kijkje. Er hangt een brief op de deur dat ze helaas niet open zijn en dat we naar de Preunegg gondel moeten. Oké, dan maar, het is maar een paar kilometer verder. We worden weer teleurgesteld, ook die zit potdicht. Er zit niets anders op als zelf naar boven te rijden via de smalle steile slingerweg. Ook nog een tolweg,notabene 6 euro pp, maar met onze sommercard mogen wij er voor noppes langs. De toestand van de weg is erbarmelijk, moet je daar voor betalen?

Uiteindelijk, na 260 bochten geloof ik, stopt de weg bij een grote parking. Hier begint de wandelroute. Het wordt duidelijk aangegeven, ook hier is het uitzicht al geweldig. Na een kwartier lopen, komen we bij de Reiteralmsee, ook leuk voor de foto. Bij het begin van de route worden we gewaarschuwd dat het pad hier en daar slecht kan zijn omdat het weggespoeld is door de hevige regen, we wagen het erop. Als het een risico wordt, draaien we natuurlijk om. Het is een prachtige route maar zoveel steile stukken en er komt geen eind aan. Hijgend en puffend kom ik uiteindelijk toch boven. Een klein ydillisch meertje. Het uitzicht vanaf daar op het Dachstein massief maakt het enorm populair.

Er ligt ook nog sneeuw her en der. We zoeken een vrije steen om onze broodjes op te eten. Daarna wordt de lucht best donker. Nog even wat foto’s maken en dan dalen we af. Dat is zeker opletten maar gaat een stuk gemakkelijker. Mijn ademhaling is weer gereduceerd tot normaal.

We zijn wel blij als we uiteindelijk het restaurant zien, maar wat denk je? Juist ja, gesloten. Hallo, het is de tweede helft van juni en de helft zit nog potdicht. Gelukkig zien we een stukje verder naar beneden een restaurant dat open is. Joepie. We bestellen alletwee een halve liter fris. Onderweg naar het appartement regent het, net op tijd weggekomen en een hele mooie wandeling gemaakt.

Als we thuis zijn, schijnt het zonnetje weer en gaan we boven op de loungebank relaxen. Ook een heerlijk plekje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


De verificatie periode van reCAPTCHA is verlopen. Laad de pagina opnieuw.